ОПИС

Попри тим же ше Владимир Кочиш у рускей литератури зявйовал и зоз приповедками и драму, вон ше нє одрекол поезиї. Поезия хтору тераз понукнул характеризую шицки формални прикмети скорейших його стихох, з тим же ше тот рукопис розликує од предходних по тематики хтору обрабя. Кочиш постал узретша особа, животне искуство го водзи менєй през тривиялни боки живота яки то старшим випатраю проблеми цо обшедаю младих, а то насампредз любовни спокуси, превипитованя медзилюдских и дружтвених одношеньох, та и даєдни социялни теми праведносци, успиху и нєуспиху, з якима ше млади поетове, та и Кочиш у младосци занїмал.

Терашнї його стих предуховени, часто аж и духовни, бо ше и директно обраца ґу Богови, як пошвецени и прешвечени вирнїк. И теди то нє конкретна вирска поезия. У нєй вон тот чловек цо є задумани над своїм єством, питаньом хто вон и яка його обовязка у тужемним живоце, по якей драги ма исц кед жада же би ше вона закончела у универзалносци яку понука християнске ученє. По тим Кочиш забера значне место медзи рускима писателями хтори роздумовали о чловековим єстве и комуникациї зоз висшим єством. Зужуюци свойо поетски теми на тоту димензию автор витворел цалосц хтора скоро же звучи як поема, односно як єдна обсяжна медитация хтора лєм технїчно подзелєна на вецей часци, бо є у сущносци єден цалосни приступ ґу питаньом вири, без можлївого двоєня, односно подозривосци чи вона права чи лєм литераризоване роздумованє о нєй.

Ирина Гарди Ковачевич